Newsletter

newsletter templates powered by FreshMail
Nowenna Ryś
Radio Profeto.pl Słowo na dziś Znajdź słowo
Rejestracja »
Jezu, Ty się tym - Esprit

ks. Zdzisław Płuska SCJ

Wiara rodzi się ze słuchania
Nie ma piękniejszego sposobu, aby ją krzewić jak zostać misjonarzem.
To moja codzienna praca. W przerwach pomiędzy pracami rekolekcyjnymi niech pomocny będzie ten blog, aby uwielbiać nieskończoną Miłość Najświętszego Serca Jezusowego.


Autor: ks. Zdzisław Płuska SCJ Subskrypcja RSS

Cud Bożego Słowa

«Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem».
Tymi przepięknymi słowami wziętym z 1 czytania na uroczystość świętej Bożej Rodzicielki, kieruję do każdego z Was Drodzy Bracia i Siostry Noworoczne życzenia.

Te słowa zwane są błogosławieństwem Aaronowym. Kierując je do Was, proszę o świętość i szczęście dla każdego z Was. Czyż te słowa, wyjęte z księgi Liczb, nie wyrażają tego wszystkiego, czego człowiek potrzebuje najbardziej?

Bożego błogosławieństwa, Bożej opieki i Bożej łaskawości, łaski Bożej, która przynosi radość, szczęście i pokój.

Te słowa, jednak domagają się od nas wiary, wiary w to, że Bóg jest  źródłem wszelkiego błogosławieństwa, źródłem wszelkiego szczęścia i początkiem i celem naszego życia.

Wiedzieli to nasi przodkowie, którzy w tym przysłowiu: „Bez Boga ani do proga” wyrazili właśnie w prosty sposób, tę właśnie prawdę.

Człowiek jest na tyle bogaty i na tyle jest szcześliwy, na ile jest zjednoczony z Bogiem.

Św. Paweł Apostoł, daje temu wyraz w Liście do Galatów (Ga 4,4n), kiedy wypowiada te  słowa: „Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo.”

Tam gdzie zstępuje Bóg, czas nabiera pełni. Tam gdzie zstępuje Bóg, życie ludzkie nabiera pełni. Gdzie zstępuje Bóg, tam miłosierdzie pokonuje sprawiedliwość, aby niewolnik grzechu stał się synem światłości.

Syn światłości, to człowiek klarownych a nie zmąconych poglądów. To człowiekiem sumienia, w którym niema jednocześnie tak i nie. To nowy człowiek zrodzony w Chrystusie.

Wiedział o tym bł. Jan Paweł II, kiedy u początku swego pontyfikatu, jak prorok wołał, aby się nie lękać Chrystusa, aby Chrystusowi zaufać, aby przed Nim otworzyć swoje serce.

„Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie bójcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie!

Dzisiaj często człowiek nie wie, co kryje się w jego wnętrzu, w głębokości jego duszy i serca. Tak często niepewny sensu życia na tej ziemi i ogarnięty zwątpieniem, które zamienia się w rozpacz. Pozwólcie więc, proszę was, błagam was z pokorą i zaufaniem! Pozwólcie Chrystusowi mówić do człowieka! On jeden ma słowa życia, tak, życia wiecznego.” (Rzym 22 X 1978)

Nie wystarczy jednak usłyszeć proroctwa. Trzeba jeszcze od jego usłyszenia przejść do życia, przejść do wcielania go w system swoich przekonań. To jednak jest możliwe tylko wtedy, gdy się uwierzy słowom proroctwa.

„Pasterze pospiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali.” (Łk 2,16n)

Gdyby pasterze nie uwierzyli, nie porzuciliby swych trzód i nie poszli do betlejemskie groty. Nie spotkaliby Nowonarodzonego, a ich życie nie zostałoby przepełnione szczęściem i może nie osiągnęłoby pełni. Oni jednak uwierzyli i poszli spiesznie, aby spotkać Cud bożego zmiłowania, leżący na sianie.

Jak bardzo to spotkanie ich odmieniło? Doświadczywszy spotkania z Miłością, stali się jej świadkami. A w tym spotkaniu zrodzony został nowy cud, Bóg narodził się w ich sercach. „Pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.”

My kochani, mamy doświadczyć tego samego cudu narodzenia Boga w naszych sercach, ale najpierw trzeba się z |Bogiem spotkać i ująć wiarą swoje dotychczasowe życie, aby nastepnie za św. Janem zakrzyknąć: «Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga». (J 6,69)

ZP

udostępnijOpublikowane 2012-12-31 16:51 przez ks. Zdzisław Płuska SCJ, wyświetleń: 5053

Advertisement

Komentarze+ Dodaj komentarz


Nikt nie skomentował jeszcze tego tekstu. Możesz jako pierwszy podzielić się swoimi uwagami, spostrzeżeniami i przedstawić własne zdanie na temat.
Gorąco zachęcamy do udziału w dyskusji!

Zaloguj się, aby móc dodawać komentarze.

Nasi partnerzy

Copyright © Polska Prowincja Księży Najświętszego Serca Jezusowego 2017
Wszelkie prawa zastrzeżone
facebook
facebook
 
_