Cechą charakterystyczną teologii Nowego Testamentu jest ukazywanie człowiekowi Wszechmogącego Boga, który uniża się niewyobrażalnie przyjmując postać Wcielonego Słowa – Umiłowanego Syna Bożego. Motywem przewodnim i fundamentalną zasadą życia Jezusa staje się zasada bezgranicznego posłuszeństwa Ojcu. Już sam fakt Wcielenia jest utożsamiany ze słowami psalmu, przypisywanymi Jezusowi: Oto przychodzę; w zwoju księgi o mnie napisano: jest moją radością, mój Boże, czynić Twoją wolę (Ps 40, 8-9). Oto idę – w zwoju księgi napisano o Mnie – abym spełniał wolę Twoją, Boże (Hbr 10, 7). Te słowa wyrażają najgłębsze przeświadczenie Jezusa, że jedynie w posłuszeństwie Bogu – Najlepszemu Ojcu należy szukać możliwości doskonałego rozwoju siebie, zgodnie z Bożym planem dobroci i miłości wobec każdego człowieka.

Posłuszeństwo Jezusa nie może być jednak rozpatrywane jedynie w charakterze czynu moralnego. Staje się ono bowiem czymś o wiele większym. Dzięki posłuszeństwu Syna Bożego ludzkość weszła w nową relację z Bogiem. Jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi (Rz 5, 19).

Całe ziemskie życie Jezusa jest przesiąknięte pragnieniem pełnienia woli Ojca. Jezus chce przebywać w tym, co do Niego należy; czyni dzieła, które od Ojca pochodzą; przekazuje to, co Mu Ojciec objawił – bowiem jak sam mówi: Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło (J 4, 34). Posłuszeństwo stało się więc Jego najbardziej charakterystyczną cnotą i wyznacznikiem Jego posłannictwa. W tej perspektywie ofiara życia Bożego Syna, którą złożył Ojcu na drzewie krzyża, nabrała mocy zbawczej, stając się antidotum i lekarstwem na pierworodny grzech nieposłuszeństwa pierwszych rodziców.

Dziękując za dar Serca Jezusa posłusznego aż do śmierci, prośmy Boga Ojca o dar światłego rozeznania woli Bożej i pełnienia jej ochotnym sercem.