Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: „Napełnijcie stągwie wodą”. I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: „Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu”. Ci zaś zanieśli. A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem, i nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli, przywołał pana młodego i powiedział do niego: „Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory”. Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

 

Miejsc kultu Matki Bożej jest bardzo dużo w Polsce i w świecie. Centralnym miejscem kultu Matki Bożej w Polsce jest Jasna Góra w Częstochowie, a konkretnie cudowna kaplica Matki Bożej Częstochowskiej. Mamy również dobrze rozwinięty kult maryjny w Kalwarii Zebrzydowskiej w diecezji krakowskiej, kult Matki Bożej w Ludźmierzu, w Licheniu, w Tuchowie i wielu innych miejscach.

Kult Matki Bożej.
Każde miejsce kultu Matki Bożej ma swój obraz, jest on jakby ludzkim wyobrażeniem Matki Bożej, a gromadzący się przed tym obrazem wierni, zanoszą swoje modły nie do obrazu, lecz do Maryi, Matki Jezusa z Nazaretu, która została wziętą do nieba z ciałem i duszą, po zakończeniu swojej ziemskiej pielgrzymki. Im gorliwsza jest modlitwa do Maryi przed jej obrazem, tym więcej łask otrzymują tam modlący się wierni. Maryja wysłuchuje szczególnie tych wiernych, którzy są jej naśladowcami, którzy ubogacają swoje życie jej cnotami. Jakie są te podstawowe cnoty Maryi, które winniśmy naśladować w naszym życiu? Są nimi: Czystość, wielka wiara Maryi i jej dobroczynność.

Czystość.
Święty Łukasz, który w swojej Ewangelii poświęca dużo miejsca Matce Bożej, na początku swojej Ewangelii mówi do nas takimi słowami: „W szóstym zaś miesiącu anioł Gabriel został posłany przez Boga do miasta galilejskiego Nazaret, do dziewicy poślubionej człowiekowi imieniem Józef, z pokolenia Dawidowego. Dziewica zaś miała na imię Maryja”. (Łk 1,26-27). Ten tekst ukazuje, że Łukasz nazwał Maryję dwa razy Dziewicą przed wypowiedzeniem jej właściwego Imienia. Dziewictwo w języku biblijnym jest symbolem czystości, niewinności. W nauczaniu naszego Kościoła wyróżniamy trzy rodzaje czystości:
- Czystość młodzieńczą.
- Czystość małżeńską.
- Czystość Bogu poświęconą, kapłanów i osób zakonnych.


Czystość młodzieńcza.
Czystość młodzieńcza jest życiem w czystości, jakie w młodości winien prowadzić każdy chrześcijanin, przygotowujący się do małżeństwa, względnie do stanu duchownego. Młodość przeżyta w czystości jest zapowiedzią udanego małżeństwa, względnie radosnego przeżywania stanu duchownego. Brak życia w czystości w młodym wieku ma negatywny wpływ na budowanie dobrego i zgodnego małżeństwa. Czyni też człowieka prawie niezdolnym do życia w kapłaństwie i stanie zakonnym.

Czystość małżeńska.
Życie w czystości małżeńskiej obowiązuje wszystkich małżonków chrześcijańskich. Żona czysta w sensie moralnym to taka niewiasta, która napełniła swoje serce miłością do męża i do Pana Boga, do tego stopnia, że nie czuje więcej potrzeby zawierania bliższych relacji z innymi mężczyznami, z wyjątkiem swojego męża. Mąż czysty, to taki mężczyzna, który napełnił swoje serce miłością do własnej żony i do Pana Boga do tego stopnia, że nie czuje więcej potrzeby nawiązywania bliższych znajomości z innymi niewiastami, prócz swojej żony. Mężczyznę czystego moralnie można przyrównać do uczciwego ogrodnika, cieszącego się pięknymi owocami właściciela ogrodu, lecz który nie pożąda tych owoców, ponieważ wie, że nie są jego własnością.

Czystość Bogu poświęcona.
Życie w czystości Bogu poświęcone winno być decyzją dojrzałą, podjętą dobrowolnie oraz ma być przeżywane radośnie. Życie w czystości prowadzone z przymuszenia, względnie z konieczności nie jest miłe Bogu, gdyż nie zostało podjęte ze względu na Niego, z miłości do Niego. Kapłan czysty jest błogosławieństwem dla parafii. Zakonnik czysty jest ozdobą wspólnoty zakonnej i prowadzi życie radosne w tej wspólnocie. Kapłan i osoba zakonna czysta wzbudza szacunek wśród ludzi i cieszy się ich zaufaniem.

Wielka wiara Maryi.
Zdarza się dość często, że rozmaite nieszczęścia życiowe oddalają ludzi od Boga. Maryja miała bardzo dużo trudności w swoim życiu, lecz te trudności wiązały Ją jeszcze bardziej z Bogiem. Pismo święte, aby ukazać nam wielką wiarę Maryi, przedstawia Ją najpierw jako niewiastę chwalebną, a następnie ukazuje, jak przeżywała trudności swojego życia.

Święty Łukasz pisze w swojej Ewangelii, że Pan Bóg posłał anioła Gabriela do Maryi z Nazaretu. Anioł Boży wiedział dokładnie, do kogo idzie i gdzie, a gdy przyszedł do Maryi, to nie pozdrowił jej własnym jej imieniem, lecz wybrał dla niej nowe, chwalebne imię: „Łaski pełna”.

Święta Elżbieta przywitała Maryję na progu własnego domu słowami: „Błogosławiona jesteś miedzy niewiastami”. Święty Jan Apostoł przedstawia Maryję w księdze Apokalipsy następującymi słowami: „A potem ukazał się na niebie znak wielki: Niewiasta obleczona w słońce. Miała pod stopami księżyc, a na głowie koronę z dwunastu gwiazd”. (Ap 12,1).

Gdy czyta się w Piśmie Świętym o nowych imionach nadanych Maryi: „Pełna łaski, błogosławiona miedzy niewiastami oraz niewiasta obleczona w słońce”, to wydaje się czytelnikowi tych opisów, że Maryja przejdzie przez świat, jak przechodzi się przez ogród pełen pachnących kwiatów. Tymczasem Jej życie było tak bardzo trudne. Miała urodzić Dziecko poczęte z Ducha Świętego, zapowiedziane przez anioła Gabriela. Według ludzkiego wyobrażenia powinny to być urodziny nadzwyczajne, tymczasem „urodziła w stajni, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie”. Maryja przyjęła to upokorzenie bez szemrania, bez narzekania na Boga, że nie troszczy się o Nią mimo tak wspaniałych zapowiedzi Jej przyszłości: „pełna łaski, błogosławiona miedzy niewiastami”… Tak było również z ofiarowaniem Jezusa w świątyni jerozolimskiej, z ucieczką do Egiptu. Tak było z Jezusową działalnością publiczną, o której tak pisze św. Marek w swojej Ewangelii: „Kiedy przyszedł do domu, tłum znów tak się cisnął, że nawet nie mogli się posilić. A gdy dowiedzieli się o tym Jego bliscy, poszli, żeby go upomnieć. Mówili bowiem miedzy sobą: Postradał zmysły” (Mk 3, 20-21). Tak było również na Golgocie pod krzyżem umierającego Jezusa. Maryja była wierną Bogu w chwilach radosnych swojego życia i w chwilach wielkich doświadczeń. Bycie dzieckiem Maryi polega na upodobnieniu się do Niej.

Dobroczynność Maryi.
Pismo Święte Nowego Testamentu ukazuje dwa wydarzenia związane z dobroczynnością Maryi, w czasie jej ziemskiego życia, a są nimi: Nawiedzenie Świętej Elżbiety i cud w Kanie Galilejskiej. Nawiedzenie św. Elżbiety można zaliczyć do dobroczynności duchowej Maryi, a cud Jezusa w Kanie Galilejskiej, spełniony na życzenie Maryi, może być zaliczony do pomocy ludziom, znajdującym się w trudnościach materialnych. Dobroczynność Maryi uwidoczniła się w całej pełni dopiero po Jej wzięciu do nieba, skąd wyprasza nam łaski u swojego Syna. Maryja wzięta do Nieba obejmuje swoją dobroczynnością wszystkich ludzi, znajdujących się w potrzebie pomocy duchowej i materialnej. Dowodem tej Jej dobroczynności są wota pozostawione przy Jej obrazach i statuach, przy których wierni doznali Jej pomocy. Prawdziwe oddawanie czci Maryi polega na naśladowaniu Jej życia, na upodabnianiu się do Jej życia.