O zachodzie słońca wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich. Także złe duchy wychodziły z wielu, wołając: " Ty jesteś Syn Boży!" Lecz On je gromił i nie pozwalał im mówić, ponieważ wiedziały, że On jest Mesjaszem. Z nastaniem dnia wyszedł i udał się na miejsce pustynne. A tłumy szukały Go i przyszły aż do Niego; chciały Go zatrzymać, żeby nie odchodził od nich. Lecz On rzekł do nich: "Także innym miastom muszę głosić Dobrą Nowinę o królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany". I głosił słowo w synagogach Judei.

 

Jezus jest zawsze zaskakujący w swoim działaniu. Po całym dniu intensywnej działalności apostolskiej: głoszeniu Ewangelii i uzdrawianiu chorych z ich dolegliwości, rozpoczyna kolejny swój dzień od wyjścia na pustynię. Kiedy przypomnimy sobie początek w ogóle Jego publicznej działalności, to zauważymy, że był on swego rodzaju zapowiedzią tego, jak będzie wyglądał program działalności Mesjasza.

Otóż każdy Jego dzień rozpoczynał się będzie od pustyni, a więc od wyciszenia, od modlitwy, od rozmowy z Ojcem, od walki z pokusami. Jezus skoro świt "ucieka" na pustynię, żeby tam w odosobnieniu, w intymnym spotkaniu z Ojcem nabrać sił do dalszego pełnienia swojej misji.

A jak wygląda początek mojego dnia?