Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski! Wart jest bowiem robotnik swej strawy. A gdy przyjdziecie do jakiegoś miasta albo wsi, wywiedzcie się, kto tam jest godny, i u niego zatrzymajcie się, dopóki nie wyjdziecie. Wchodząc do domu, przywitajcie go pozdrowieniem. Jeśli dom na to zasługuje, niech zstąpi na niego pokój wasz; jeśli zaś nie zasługuje, niech pokój wasz powróci do was!

 

   Nakaz, który Jezus kieruje do Apostołów, jest niesamowicie prosty: „Idźcie i głoście”. Dwa czasowniki, wskazujące na użycie nóg oraz języka. Ale takie posłanie nie jest wcale takie banalne i oczywiste.

   Za tym nakazem stoi cały proces wychowania, kształtowania i przygotowania Uczniów do tego zadania, do którego wyznacza ich Jezus. Podstawą apostolatu jest bliskość z Jezusem oraz odwoływanie się do Jego Osoby. Silną motywacją do działania staje się ponadto relacja z Mistrzem, samym sobą oraz odbiorcą Dobrej Nowiny, którą uczeń wciąż pogłębia.

  Posłanie do ludzi oznacza wysoko postawioną poprzeczkę zaangażowania intelektualnego, pedagogicznego, opiekuńczego oraz właściwej postawy dialogu i pokory. Przydaje się znajomość całościowej (integralnej) wizji człowieka, który jak zwykle pozostaje tajemnicą.

 

Inne komentarze ks. Łukasza