Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem prawym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez proroka: „Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy "Bóg z nami”. Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.

 

Zawsze zastanawiam się, jak bardzo Józef musiał być opanowany i silny duchowo, aby móc podjąć wyzwanie przygotowane przez Boga. Czyż nie jest to przykład bycia z jednej strony lwem, a z drugiej barankiem? Lwem, ponieważ staje się obrońcą Matki Syna Bożego, bierze za Nią odpowiedzialność. Barankiem natomiast, ponieważ przyjął wszystko od Pana w delikatności i wrażliwości serca.

Kiedyś mój uczeń w szkole zarzucił Józefowi zbytnią delikatność, a nawet naiwność. Oczywiście, patrząc z perspektywy dzisiejszych czasów, zachowanie Józefa wydaje się zaskakujące. Nie odrzuca Maryi, co więcej, nie doszukuje się żadnych spisków i nie docieka prawdy. Uwierzył aniołowi, który przekazał mu wiadomość we śnie. Skąd zatem czerpał siłę do pokonania ludzkiej natury, skłonnej do zazdrości, nieufności, gniewu? Wydaje się, że miarą naszej dobroci i sprawiedliwości jest otwarcie serca na to, co niewidzialne. Im bliżej będziesz Boga, a dalej od świata, tym bardziej zbliżysz się do tego, co słuszne i sprawiedliwe, a oddalisz od tego, co grzeszne i słabe. Nie musisz mówić wiele słów – po prostu bądź z Panem.