Czas odkrywania Boga jako Ojca

Niedziela, I Tydzień Adwentu, rok B, Iz 63,16b-17.19b;64,2b-7

Ty, Panie, jesteś naszym ojcem, odkupiciel nasz – to Twoje imię odwieczne. Czemu, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serca nasze stają się nieczułe na bojaźń przed Tobą? odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił – przed Tobą zatrzęsłyby się góry. Zstąpiłeś: przed Tobą zatrzęsły się góry. ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność. Obyś wychodził naprzeciw tym, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach. Oto Ty zawrzałeś gniewem, bo grzeszyliśmy przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher. Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. A jednak, Panie, Ty jesteś naszym ojcem. My jesteśmy gliną, a Ty naszym Twórcą. Wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich.

 

A może niech najbliższy Adwent nie będzie czasem rezygnacji i wyrzeczeń w dziedzinie kulinarnej, ale czasem „spożywanego” garściami Pisma Świętego.

A może niech najbliższy Adwent będzie czasem odkrywania Boga jako Ojca, w którym zaczniemy dostrzegać miłość.

A może niech najbliższy Adwent będzie czasem poznawania Boga jako Odkupiciela (hebr. Goel) – jedynego z najbliższej rodziny, który jest w stanie odmienić moje życie, wyciągając mnie z nędzy i niewoli (grzechu). Co Ty na to?