W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, zapytali Jezusa Jego uczniowie: «Gdzie chcesz, żebyśmy przygotowali Ci spożywanie Paschy?». I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: «Idźcie do miasta, a spotka was człowiek niosący dzban wody. Idźcie za nim i tam, gdzie wejdzie, powiedzcie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: Gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami? On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujecie dla nas». Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, a tam znaleźli wszystko, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę. A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił napoju z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić będę go nowy w królestwie Bożym». Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej.

 

Wędrujemy dzisiaj do Wieczernika. Tam Pan Jezus ustanowił Najświętszy Sakrament Eucharystii. W Eucharystii Bóg posila i uświęca swoich wiernych, aby ludzi mieszkających na jednej ziemi oświetlała jedna wiara i łączyła jedna miłość. Podczas ostatniej wieczerzy Jezus Chrystus ustanowił eucharystyczną ofiarę Ciała i Krwi, aby w niej utrwalić ofiarę krzyża i Kościołowi powierzyć pamiątkę swojej męki i zmartwychwstania.

Dziękujmy Panu Jezusowi za Jego rzeczywistą i tajemniczą obecność w Eucharystii. Chrystus chciał, byśmy po tym, gdy nas opuści w widzialnej postaci, doświadczali na ziemi w wyjątkowy sposób Jego obecności i pamiątki miłości.