Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go». Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „zrób to!” – a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim».

 

Setnik zwrócił się o pomoc do Jezusa. Wiedział, że tylko On może mu pomóc. Wiedział także, kim jest wobec Jezusa. Można powiedzieć, że znał swoje miejsce, stąd słowa „nie jestem godzien”.

Ważne, byśmy i my z jednej strony mieli odwagę, by prosić Jezusa o pomoc, ale z drugiej mieli też pokorę, która podpowie nam, że wszystko jest w rękach Boga i że On wie najlepiej…