Bracia: Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.

 

Od czasu do czasu w naszych modlitwach pojawia się prośba: „Panie, nie pozwól mi odpaść od Ciebie”. Boimy się, że to, co zrobiliśmy, spowoduje albo odrzucenie ze strony Boga, albo naszą obojętność wobec Niego. Dziś słyszymy, że jesteśmy domownikami Boga, częścią żywego organizmu, który rośnie i się rozwija. Dzięki temu mogę z Bogiem dzielić się wszystkim, nie muszę istnieć tylko dla siebie. Panie, co mam czynić? „Kochaj Mnie” – odpowiada Bóg.