Jezus przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy – Szymon, zwany Piotrem, i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził. Tych to Dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie».

 

Ewangelię trzeba głosić. Nie można zachować jej tylko dla siebie. Dla Jezusa to zbyt mało, aby samemu przyjąć i uwierzyć. Trzeba podzielić się nią z innymi. Jezus, ustanawiając Dwunastu, daje im konkretne zadanie: „Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie”. 

Głoszeniu Dobrej Nowiny będą towarzyszyć znaki. Słowo Boże prowadzi do wiary i do zanurzenia w Chrystusa. Wiara zrodzona ze słuchania jest fundamentem, na którym Bóg potwierdza znakami głoszone orędzie. 

Otwórzmy się na działanie Ducha Świętego i z wiarą przyjmujmy Boże orędzie, które jest gwarantem zbawienia. Poczujmy się także posłanymi przez samego Chrystusa, skoro sami przyjęliśmy już Słowo Boże.