Prawda

Wtorek, 3 Niedziela Wielkanocna, rok II

Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: «Pokaż nam Ojca»? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie, wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię”. 

     Jezus jest prawdą. Oznacza to, że jest wiarygodny, że można mu zawierzyć. Jest osobą wartą całkowitego zawierzenia. Można się na Nim oprzeć. Nie chodzi tylko o to, że mówi prawdę. Prawda ma osobowe oblicze, a jest Nią Jezus. Ta prawda ma wyzwalającą moc.
     Opierając się na Nim,  idziemy właściwą drogą do życia, czyli istnienia przed Bogiem. Życie to żywa relacja z Bogiem, relacja, która pozwala zobaczyć świat „oczami Boga” i dokonywać rzeczy,  o których się nam nawet nie śniło.

Fot. sxc.hu