Prawdziwy prorok

Sobota, Św. Ignacego z Loyoli, prezbitera (31 lipca), rok I, Mt 14,1-12

W owym czasie doszła do uszu tetrarchy Heroda wieść o Jezusie. I rzekł do swych dworzan: «To Jan Chrzciciel. On powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze w nim działają». Herod bowiem kazał pochwycić Jana i związanego wtrącić do więzienia z powodu Herodiady, żony brata jego, Filipa. Jan bowiem upominał go: «Nie wolno ci jej trzymać». Chętnie też byłby go zgładził, bał się jednak ludu, ponieważ miano go za proroka. Otóż, kiedy obchodzono urodziny Heroda, tańczyła wobec gości córka Herodiady i spodobała się Herodowi. Zatem pod przysięgą obiecał jej dać wszystko, o cokolwiek poprosi. A ona przedtem już podmówiona przez swą matkę powiedziała: «Daj mi tu na misie głowę Jana Chrzciciela!» Zasmucił się król. Lecz przez wzgląd na przysięgę i na współbiesiadników kazał jej dać. Posławszy więc kata, kazał ściąć Jana w więzieniu. Przyniesiono głowę jego na misie i dano dziewczynie, a ona zaniosła ją swojej matce. Uczniowie zaś Jana przyszli, zabrali jego ciało i pogrzebali je; potem poszli i donieśli o tym Jezusowi.

 

Misją Jana Chrzciciela było przygotowanie drogi Jezusowi. To On, Bóg, miał wzrastać, a prorok miał się umniejszać. Jan Chrzciciel wypełnił swoją misję dosłownie. Nienawiść do jego słów, do Bożych przykazań, ściągnęła na niego wyrok śmierci.

To był prawdziwy prorok i prawdziwy świadek Jezusa Chrystusa. Kiedy brak nam sił i wiary, przyzywajmy wstawiennictwa Jana Chrzciciela, aby nas wspomagał do odważnego głoszenia Jezusa.