Radosne oczekiwanie

Czwartek, II Tydzień Adwentu, rok II, Iz 41,13-20

Ja, Pan, twój Bóg, ująłem twą prawicę, mówiąc ci: «Nie lękaj się, przychodzę ci z pomocą». Nie bój się, robaczku Jakubie, nieboraku Izraelu! Ja cię wspomagam – mówi Pan – odkupicielem twoim – Święty Izraela. Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie, nowe, o podwójnym rzędzie zębów: ty zmłócisz i pokruszysz góry, zamienisz pagórki w drobną sieczkę; ty je przewiejesz, a wicher je porwie i trąba powietrzna rozmiecie. Ty natomiast rozradujesz się w Panu, chlubić się będziesz w Świętym Izraela. Nędzni i biedni szukają wody, a jej nie ma! Ich język wysechł już z pragnienia. Ja, Pan, wysłucham ich, nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela. Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach i źródłom wód pośrodku nizin. Zamienię pustynię w pojezierze, a wyschniętą ziemię w wodotryski. Na pustyni zasadzę cedry, akacje, mirty i oliwki; rozkrzewię na pustkowiu cyprysy, wiązy i bukszpan obok siebie. Ażeby zobaczyli i poznali, rozważyli i pojęli wszyscy, że ręka Pańska to uczyniła, że Święty Izraela tego dokonał.

 

Adwent to czas radosnego oczekiwania. Na kogo mamy czekać i dlaczego mamy się cieszyć? Izajasz wyjaśnia nam dzisiaj, jak wspaniały jest Bóg, na którego czekamy. Bóg, gdy przychodzi, to bierze za rękę jak rodzic dziecko. Jeśli trzeba, jest jak maszyna, dla której nie ma przeszkód nie do pokonania. Jeśli jest taka potrzeba, pustynie zamienia w obfite ogrody. Jakie są moje potrzeby, a przede wszystkim, czy jestem gotowy podać Bogu rękę?