Słowa życia

Sobota, III Tydzień Wielkanocny, rok II, J 6,55.60-69

W synagodze w Kafarnaum Jezus powiedział: «Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem». A wielu spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, mówiło: «Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?» Jezus jednak, świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: «To was gorszy? A gdy ujrzycie Syna Człowieczego wstępującego tam, gdzie był przedtem? To Duch daje życie; ciało na nic się nie zda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą». Jezus bowiem od początku wiedział, którzy nie wierzą, i kto ma Go wydać. Rzekł więc: «Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli nie zostało mu to dane przez Ojca». Od tego czasu wielu uczniów Jego odeszło i już z Nim nie chodziło. Rzekł więc Jezus do Dwunastu: «Czyż i wy chcecie odejść?» Odpowiedział Mu Szymon Piotr: «Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A my uwierzyliśmy i poznaliśmy, że Ty jesteś Świętym Bożym».

 

Najwierniejszymi świadkami Chrystusa, pomimo wielu swoich słabości i wad, byli Apostołowie. „Ty masz słowa życia wiecznego” – mówi Piotr do Jezusa, wyznając przy tym swoją ogromną wiarę. Apostołowie wiedzieli, że przebywając z Jezusem, mogą poznać prawdę o swoim życiu i o sobie samych.

Również my, chcąc znać prawdę o sobie, musimy jej szukać u Tego, który ma słowa życia wiecznego – Jezusa Chrystusa.