Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela; Król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego. Owego dnia powiedzą Jerozolimie: «Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce!». Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, który zbawia, uniesie się weselem nad tobą, odnowi cię swoją miłością, wzniesie okrzyk radości.

 

Pieśń nad Pieśniami jest księgą opisującą miłość Oblubieńca do Oblubienicy. Miłość intymną, zażyłą, pełną uczucia, emocji, bliskości. To również księga, w której ani razu nie pojawia się imię Boga. To nie przeszkadza jednak, żeby właśnie taka księga znalazła się w kanonie ksiąg Biblii. 

Pieśń nad Pieśniami to księga o miłości. Święty Jan w swoim liście napisze: Bóg jest miłością (1J 3,16). Skoro tak, to imieniem Boga w tej księdze jest miłość. Miłość gwałtowna, namiętna, pełna zauroczenia. Miłość, w której osoba kochana jest najważniejsza, wokół której cały świat się kręci. Tak kocha Bóg – Oblubieniec. 

Tę desperację w pragnieniu spotkania z Kimś, kogo się kocha, pokazuje Boże Narodzenie – wejście Boga w świat człowieka. Oto On! Oto nadchodzi!

Oblubieńca zawsze dostrzeże Oblubienica – oby to było doświadczenie każdego z nas.