Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu. Otwiera usta na zgromadzeniu Najwyższego i chlubi się przed Jego potęgą. Wtedy przykazał mi Stwórca wszystkiego, Ten, co mnie stworzył, wyznaczył mi mieszkanie i rzekł: «W Jakubie rozbij namiot i w Izraelu obejmij dziedzictwo!» Przed wiekami, na samym początku mnie stworzył i już nigdy istnieć nie przestanę. W świętym przybytku, w Jego obecności, zaczęłam pełnić służbę i przez to na Syjonie mocno stanęłam. Podobnie w mieście umiłowanym dał mi odpoczynek, w Jeruzalem jest moja władza. Zapuściłam korzenie w sławnym narodzie, w posiadłości Pana, w Jego dziedzictwie.

 

Kiedy mówię sam od siebie, często mówię głupstwa, których się potem wstydzę przez całe lata. Kiedy kieruję się swoim rozumem, potrafię niejedną rzecz doprowadzić do ruiny. Nawet siebie: ani ciała, ani duszy nie oszczędzam. Tylko Mądrość Boża, która przenika każdą dziedzinę mojego życia, nie niesie zniszczenia.