Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: «Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

 

Bóg Najświętszy

Powtórzenie trzy razy słowa „święty” w języku hebrajskim znaczy najświętszy. Tak właśnie określa Boga tekst w Księdze Apokalipsy: „Każde z owych czworga Zwierząt miało sześć skrzydeł i było pełne oczu dokoła i wewnątrz. Wszystkie bez ustanku, dniem i nocą wołały: Święty, Święty, Święty Pan, Bóg wszechmocny, Ten, który był, który jest i który przyjdzie” (Ap 4,8).

Bóg podzielił się swoim atrybutem świętości ze swoimi stworzeniami. Bóg stworzył świętymi aniołów oraz ludzi; tak aniołowie, jak i ludzie otrzymali dar świętości od Boga całkowicie darmowo. Bóg stworzył ludzi na swój obraz i podobieństwo, czyli świętymi i nieśmiertelnymi. Świętość i nieśmiertelność była dana ludziom darmowo, lecz pod warunkiem, że będą służyć Bogu i wypełniać Jego wolę.

Pismo Święte ukazuje wyraźnie, że ludzie pod wpływem pokus Szatana wybrali niezależność od Boga, idąc za głosem Szatana. Bóg oddzielił ludzi od siebie i pozbawił ich świętości oraz nieśmiertelności. Ludzie na ziemi znaleźli się z dala od Boga. Narażeni byli na cierpienia i śmierć oraz na życie w stanie grzechu, czyli braku Bożej przyjaźni. Księga Rodzaju tak ukazuje skutki grzechu naszych praojców: „Do mężczyzny zaś Bóg powiedział: Przez wszystkie dni twojego życia będziesz się trudził, by ziemia wydała ci pożywienie. Ona zaś będzie ci rodzić ciernie i osty, a ty przecież musisz się żywić tym, co z niej wyrośnie. W pocie czoła będziesz się mozolił, aby zdobyć pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty. Z prochu bowiem jesteś i w proch się obrócisz” (Rdz 3, 17-19).

Czekanie na powrót do świętości

Ludzkość bardzo długo żyła w grzesznym stanie, czekając na powrót do świętości. Po upadku pierwszych rodziców w raju świętość pojawiła się na ziemi po raz pierwszy w chwili narodzin Matki Bożej. W dogmacie o niepokalanym poczęciu Maryi Kościół naucza, że Maryja była świętą od momentu Jej poczęcia. Maryja była wówczas jedyną świętą na ziemi, aż do chwili narodzenia Jej Syna, Jezusa Chrystusa. Aż do złożenia ofiary na krzyżu Jezusa Chrystusa, świętość Maryi i Jezusa nie mogły być przekazywane innym ludziom. Odkupieńcza śmierć Pana Jezusa na krzyżu dała ludziom możność zdobywania świętości osobistej. Aby wrócić do stanu świętości, trzeba spełnić określone warunki, które ukazane są w nauczaniu Jezusa Chrystusa. W Ewangelii św. Jana ukazana jest rozmowa Jezusa z Nikodemem, gdzie podany jest warunek wejścia do królestwa Bożego, czyli osiągnięcia świętości.

Narodzić się z wody i Ducha

Nikodem w swojej rozmowie z Jezusem pytał Go, co należy czynić, aby wejść do królestwa Bożego. Odpowiedź Jezusa na to pytanie była następująca: „Zaprawdę, zaprawdę mówię ci, kto nie narodzi się ponownie z wody i Ducha, nie będzie mógł wejść do królestwa Bożego. To, co narodziło się z ciała, jest ciałem, to zaś, co narodziło się z Ducha, jest duchem. Niech cię nie dziwi, że powiedziałem: Musicie się ponownie narodzić” (J 3, 5-8). Z przytoczonej wypowiedzi Pana Jezusa wynika, że ludzie, którzy chcą wejść do królestwa Bożego, którzy chcą mieć ponownie udział w świętości Boga, muszą się narodzić z wody, oczyścić się ze zła, jak kiedyś ziemia poprzez wody potopu. Muszą dostosować ich życie do stylu życia Pana Jezusa i uwierzyć, że jest On Synem Bożym. Przemiana życia na lepsze i wiara w Jezusa jako Syna Bożego zawarta jest w symbolu narodzin z wody. Narodzeniem z Ducha jest przekazywanie własnej osobistej świętości najbliższemu otoczeniu, czyli zatroskanie o dalszy rozwój Kościoła. Duch Święty ukazany jest w Piśmie Świętym jako inicjator dynamicznego rozwoju Kościoła.

Tekst dzisiejszej Ewangelii o ośmiu błogosławieństwach jest również ukazaniem przez Jezusa drogi do królestwa Bożego. Realizowanie w codziennym życiu ośmiu błogosławieństw jest udziałem w świętości Boga, dzięki zbawczej misji Jezusa Chrystusa.