«Z kim moglibyście Mnie porównać, tak żeby Mi dorównał?» – mówi Święty. Podnieście oczy w górę i patrzcie: Kto stworzył te gwiazdy? – Ten, który w szykach prowadzi ich wojsko, wszystkie je woła po imieniu. Spod takiej potęgi i olbrzymiej siły nikt się nie wymknie. Czemu mówisz, Jakubie, i ty, Izraelu, powtarzasz: «Zakryta jest moja droga przed Panem i prawo moje przez Boga pominięte?». Czy nie wiesz tego? Czy nie słyszałeś? Pan – to Bóg wieczny, Stwórca krańców ziemi. On się nie męczy ani nie nuży, Jego mądrość jest niezgłębiona. On daje siłę zmęczonemu i pomnaża moc bezsilnego. Chłopcy się męczą i nużą, chwieją się, słabnąc, młodzieńcy, lecz ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły; biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą.

 

Czyż Bóg nie jest przez każdego z nas odczuwany jako ktoś bliski i obecny, jako ten, który jest? Dzisiejsze czytanie zachęca nas, by spojrzeć w pogodny wieczór na gwiazdy, które rozsiane na niebie mogą być przez nas dostrzeżone w zaledwie ułamku tego, co jest gwiezdną rzeczywistością!

Prorok Izajasz był zachwycony mocą i kreatywnością Boga, który każdej z tych gwiazd nadał imię, powołując ją do istnienia. Jaka musi być Jego wielkość, że w stworzeniu świata pozostawił po sobie tak niezatarty ślad!

Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał? Pan to Bóg wieczny i to On jest stworzycielem! To wyznanie wiary w Bożą obecność we wszechświecie jest zachwytem, który przemawia.

Te słowa zachęty to także przesłanie skierowane do tych, którzy odczuwają lęk czy przygnębienie, by złożyli swoją ufność w Bogu, a On sam będzie działał. Bóg dodaje mocy zmęczonemu i podtrzymuje go w jego wędrówce. Adwent to przygotowanie do przeżywania wolności, którą On sam nam przynosi i ofiaruje.