Z optymizmem w oparciu o Bożą obietnicę

Środa, XXXIII Tydzień Zwykły, rok II, Łk 19,11-28

Jezus opowiedział przypowieść, ponieważ był blisko Jeruzalem, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi. Mówił więc: «Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić. Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: „Obracajcie nimi, aż wrócę”. Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświadczeniem: „Nie chcemy, żeby ten królował nad nami”. Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał. Stawił się więc pierwszy i rzekł: „Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min”. Odpowiedział mu: „Dobrze, sługo dobry; ponieważ w drobnej rzeczy okazałeś się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami”. Także drugi przyszedł i rzekł: „Panie, twoja mina przyniosła pięć min”. Temu też powiedział: „I ty miej władzę nad pięciu miastami”. Następny przyszedł i rzekł: „Panie, oto twoja mina, którą trzymałem zawiniętą w chustce. Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: bierzesz, czego nie położyłeś, i żniesz, czego nie posiałeś”. Odpowiedział mu: „Według słów twoich sądzę cię, zły sługo! Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym: biorę, gdzie nie położyłem, i żnę, gdzie nie posiałem. Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym je z zyskiem odebrał”. Do obecnych zaś rzekł: „Zabierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć min”. Odpowiedzieli mu: „Panie, ma już dziesięć min”. „Powiadam wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi, przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach”». Po tych słowach szedł naprzód, zdążając do Jerozolimy.

 

Bóg obdarował każdego z nas jakimiś darami i zdolnościami. Ale pragnie jednocześnie, aby te dary były przez nas wykorzystane i rozwijane. Najgorszą postawą jest brak jakiegokolwiek działania, bierność w życiu duchowym, brak rozwoju wewnętrznego i chęci pracy nad sobą. Odnosi się to również do naszej aktywności zewnętrznej, zaniedbywania obowiązków rodzinnych i zawodowych. Jeśli jest w nas paraliżujący aktywność lęk przed popełnianiem błędów, to warto zastanowić się, co jest jego przyczyną i starać się nad nim zapanować. Największym dramatem nie są nasze pomyłki, ale obawa przed ich popełnieniem, która prowadzi do powolnego wycofywania się z życia. „Każdemu, kto ma, będzie dodane” – obiecuje Jezus. Nie poddawajmy się zatem. Mając przed sobą obietnicę, jaką daje nam Boży Syn, idźmy z optymizmem do przodu, a Bóg będzie nam błogosławił i nas umacniał.