Gdy Jezus siedział przy stole, jeden ze współbiesiadników rzekł do Niego: «Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym». On zaś mu powiedział: «Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. Kiedy nadeszła pora uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: „Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe”. Wtedy zaczęli się wszyscy jednomyślnie wymawiać. Pierwszy kazał mu powiedzieć: „Kupiłem pole, muszę wyjść je obejrzeć; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”. Drugi rzekł: „Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować; proszę cię, uważaj mnie za usprawiedliwionego”. Jeszcze inny rzekł: „Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść”. Sługa powrócił i oznajmił to swemu panu. Wtedy rozgniewany gospodarz nakazał swemu słudze: „Wyjdź co prędzej na ulice i w zaułki miasta i sprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych!”. Sługa oznajmił: „Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce”. Na to pan rzekł do sługi: „Wyjdź na drogi i między opłotki i przynaglaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony. Albowiem powiadam wam: Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty”».

 

Dzisiaj dostaliśmy zaproszenie, ale wielu z nas ma wymówki. Dla jednych ważna jest praca i dom, dla drugich pogranie na telefonie... Wszyscy mamy pokusę wielu wymówek. Ale Pan Bóg chce się spotkać DZISIAJ, nie jutro. Zaprasza ubogich i chce, abyśmy byli ubodzy, nie w sensie materialnym. Być ubogim w Duchu to znaczy być otwartym na Boga, a nie tylko na swoje potrzeby. Dlatego ubogi odpowiada na zaproszenie, a ten, który ma dużo spraw na głowie, nie ma czasu. Miejmy czas dzisiaj dla Chrystusa, bo On chce z nami ucztować.