Głoście Ewangelię…

Sobota, Sobota Wielkanocy, rok II, Mk 16,9-15

Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie dali temu wiary. Potem ukazał się w innej postaci dwom spośród nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i obwieścili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli. W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary oraz upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego. I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!».

 

Jezus nie zniechęca się nami!

Widzimy dziś uczniów, którzy płaczą, są pogrążeni w smutku, nie wierzą słowom tych, którzy mówią, że On żyje! Jezus jednak nie pozostawia ich samym sobie – przychodzi z misją, którą dla nich przygotował! Kocha i ufa każdemu z osobna, dlatego nie milczy wobec ich uporu i braku wiary, ale szczerze o tych postawach mówi. Jednocześnie jednak swoim przyjściem umacnia ich i pokrzepia, daje nowe siły i obdarza zadaniem, co utwierdza uczniów w przekonaniu o Jego miłości do nich i zaufaniu!

To Pan Bóg pierwszy nas ukochał! To On zaufał nam bezgranicznie – wierzy w nas i stale wspiera swoją łaską, żebyśmy mogli wypełniać nasze codzienne zadania, do których nas zaprasza i posyła. Idźcie na cały świat…

Jak mogę dzisiaj w moim świecie – w rodzinie, wśród moich bliskich – głosić Ewangelię?