Intencja

Sobota, Św. Bonifacego, biskupa i męczennika (5 czerwca), rok I, Mk 12,38-44

Jezus, nauczając rzesze, mówił: «Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok». Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».

 

Co to znaczy, ofiarować? Oddać z potrzeby serca, oddać to, co dla mnie ważne – otworzyć serce!

Jezus w dzisiejszej Ewangelii przestrzega swoich uczniów przed postawą uczonych w Piśmie – przed działaniem i modlitwą na pokaz, przed powierzchownością. Natomiast zwraca ich uwagę na postawę ubogiej kobiety – oddała najwięcej.

Boże spojrzenie nie jest spojrzeniem powierzchownym – jest spojrzeniem w głębię naszego serca. Jezus widzi nasze intencje. On wie, co się kryje w człowieku (por. J 2, 25).

Jakie intencje widzi w moim sercu?