Do Listry nadeszli żydzi z Antiochii i z Ikonium. Podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje. Kiedy go jednak otoczyli uczniowie, podniósł się i wszedł do miasta, a następnego dnia udał się razem z Barnabą do Derbe. W tym mieście głosili Ewangelię i pozyskali wielu uczniów, po czym wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii, Umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego. Kiedy w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli. Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii. Nauczali w Perge, zeszli do Attalii, a stąd odpłynęli do Antiochii, gdzie za łaską Bożą zostali przeznaczeni do dzieła, które wykonali. Kiedy przybyli i zebrali miejscowy Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich zdziałał i jak otworzył poganom podwoje wiary. I dość długi czas spędzili wśród uczniów.

 

Paweł, po ukamienowaniu w Listrze, poszedł z Barnabą do Derbe, gdzie spokojnie głosili Ewangelię, już bez sprzeciwu ze strony Żydów. Stamtąd wyruszył w drogę powrotną, odwiedzając wspólnoty chrześcijańskie, które wcześniej zakładał. Umacniał je w ten sposób w wierze. Ustanawiał im też starszych. Dokonywało się to „wśród modlitw i postów”, a potem polecano ich Panu. Charakterystyczne jest to, że ustanawiali ich Apostołowie, a dokonywali tego w czasie liturgii sprawowanej w danym Kościele.

Tak wzrastał Kościół Chrystusowy.