O włączaniu się w prefację poprzez uświadamianie sobie, w jaki sposób doświadczyliśmy Bożej dobroci w swoim życiu – mówił ks. Franciszek Wielgut SCJ w czasie pielgrzymkowej konferencji we środę.

Za Sercańską „6” kolejne 24 kilometry (łącznie ponad 127 km). We środę pielgrzymi dotarli do miejscowości Chotów.

We środę pielgrzymkowej tradycji Sercańskiej „6” stała się zadość. W czasie Mszy św. w Olesznie małżonkowie, którzy pielgrzymują razem odnowili swoje przyrzeczenia małżeńskie. – Pan Bóg pragnie ożywić sakrament, który przed laty małżonkowie zawarli, ale który nie był jednorazową szczepionką na miłość. My też, jak w przypadku szczepionek na covid, mamy szczepionki przypominające, że jest się małżeństwem – mówił ks. Sławomir Knopik SCJ w czasie homilii podkreślając, że „codziennie od nowa trzeba się pokochać, takim jakim się jest – zmieniającym się przez lata, coraz mniej cierpliwym, coraz mniej pięknym i przystojnym”. – Ta miłość się nie zmienia przez lata, bo nigdy się nie kończy – dodawał prowincjał sercanów.

„Obiecuję dołożyć starań, aby w naszym życiu rodzinnym przebywał Chrystus” – to zdanie małżonkowie powtarzali w czasie odnawiania przysięgi małżeńskiej. Ks. Knopik zwrócił uwagę, że małżeństwa, które się rozpadły, doświadczyły w swoim życiu wiele pięknych chwil, wzruszeń, ale nie doświadczyły obecności Chrystusa. Podkreślał, że w miłości małżeńskiej nie można być skąpym, ale trzeba w nią wiele inwestować.

Konferencję pielgrzymkową we środę wygłosił ks. Franciszek Wielgut SCJ na temat pierwszej części modlitwy eucharystycznej, czyli prefacji. Zwrócił uwagę, że jest to modlitwa dziękczynna, jest to wysławianie Boga za konkretne działanie w historii ludzkości, Kościoła i człowieka. Prefacja z łaciny znaczy „obwieszczać głośno”, „ogłaszać”. W Mszale Rzymskim dla diecezji polskich jest 97 prefacji. Ks. Wielgut zaznaczył, że ta modlitwa jest bardzo bogata, bo Kościół na wiele sposobów odczytuje działanie Pana Boga w życiu człowieka. Sercanin wskazał, że uczestnicy liturgii mogą włączyć się w tę część Mszy św. uświadamiając sobie, w jaki sposób doświadczyli Bożej dobroci w swoim życiu. Prefacja kończy się aklamacją „Sanctus”.